Χαρούμενο μπουλούκι...

Αν υπάρχει κάτι που να έκανε εκείνη την παρέα να ξεχωρίζει, ήταν το ότι πάντοτε ήταν ένα μπουλούκι... Σα να φοβόμασταν να μείνουμε μόνοι μας... Λες και τότε ξέραμε πως θα χωρίσουν οι δρόμοι μας κάποτε και δε θέλαμε να χάσουμε ούτε μια απ' τις στιγμές που είμασταν μαζί...
Ένα διασταύρωμα των ματιών μας μπροστά στη "Ραλλιώ" αρκούσε... Έφτανε για να αλλάξουμε οι περισσότεροι κατεύθυνση και αντί να μπούμε μέσα στην τάξη, να βρεθούμε κάπου κάτω απ' το "Remezzo"...Και να τρέχει ο απουσιολόγος να συμμαζέψει τ' ασυμμάζευτα...

Μια ματιά αρκούσε... Και η τάξη όλη μετακόμιζε μονομιάς στα πάρκα κάτω απ' το "Remezzo"...

Είμασταν παντού πολλοί μαζί... Κάθε φορά, κάθε στιγμή... Ένα μπουλούκι γεμάτο φωνές, βαβούρα και ζωντάνια... 

Μαζί στον "Καραγιάννη" για ταβλάκι, μαζί και στη "Seagull"... Μαζί στην "Αφροδίτη", μαζί και στο ¨Ρετρώ"... Μαζί πίσω στο καπνιστήριο, να μοιραζόμαστε τα ελάχιστα τσιγάρα που είχαμε αναμειγνύοντας τα με μπόλικη δόση "Τσεκουρίδειου" άγχους... Μαζί στην κοπάνα, μαζί στις λιγοστές βόλτες που μας άφηναν να βγούμε τ' απογεύματα... Μαζί στην αγωνία του ξαφνικού διαγωνίσματος - βγάλτε μια κόλα χαρτί- που πάγωνε τις ψυχές μας... 

Μαζί γελούσαμε, μαζί πονούσαμε, μαζί ζούσαμε...

Μαζί ατα όμορφα... Μαζί στα δύσκολα... Μαζί παντού...

Τα χρόνια πέρασαν... 

Κι ο καθένας μας τράβηξε τον δρόμο του... Κάναμε οικογένειες, χτίσαμε τις ζωές μας όπως διάλεξε ο καθένας μας, μεγαλώσαμε... Άλλος έκανε πολλά στη ζωή του... Άλλος πιο λίγα... Μα μέσα μας μείναμε όλοι ίδιοι... Κι όλους μας σημάδεψε αυτό το μαζί... Κι η καρδιά χτυπάει σε όλους μας με τον ίδιο χτύπο κάθε φορά που η σκέψη γυρνάει πίσω... 

Εκεί... 

Στο μαζί...

Γιατί ήταν τελικά αυτό το μαζί εκείνο που μας έκανε αυτό που γίναμε...