Ποδαρόδρομος...

Τότε υπήρχε το 6άρι... Και για όσους ανηφόριζαν απ' το Καραμπουρνάκι το 5άρι... Το 7άρι δεν ήταν ποτέ του αληθινή επιλογή... Ήταν μονάχα για τουρισμό... Ποτέ δεν ερχόταν στην ώρα του κι αν τύχαινε να το χάσεις, καληνύχτα... Θα ξεροστάλιαζες σε μια στάση για πολύ πολύ ώρα... 

Αναμνήσεις... Ξετυλίγοντας το κουβάρι τους, νιώθεις την πιο όμορφη ανατριχίλα...



Που και που κανα μηχανάκι, μη φανταστείς τίποτα σπουδαίο, που λεφτά για αληθινές μηχανές... Κανα μικρό, καλογυαλισμένο και πάντα φαζαριόζικο... Πω πω αυτή η φασαρία, σαν να έπεφτες ξαφνικά σε σμήνος απο αγριομέλισσες... Πρρρρρ... Να σου τρυπάει τα τύμπανα η κομμένη του η εξάτμιση... Και οι λιγοστοί εκλεκτοί, να καμαρώνουν πάνω στις δυο ρόδες τους νιώθοντας πως τους ανήκει ο κόσμος όλος... Κι εδώ που τα λέμε, μήπως δεν τον κρατούσαν στ' αλήθεια στα δυο τους χέρια σφιχτά δεμένο;

Κάποιος είπε πως οι παρέες γράφουν ιστορία...

Και ποδαρόδρομος... Πολύς ποδαρόδρομος... Απ' το σπίτι στο σχολείο... Απ' το σχολείο στην Αρετσού για τα καθιερωμένα... Και πάλι πίσω... Με τα πόδια φυσικά... Πάνω κάτω, πάνω κάτω... Χωρίς να παραπονεθείς ούτε μια φορά... Πάνω κάτω, πάνω κάτω... Ένας χορός που δεν τελείωνε ποτέ... Μα ποιός αλήθεια νοιαζόταν; Τι να πειράξουν, βλέπεις, μερικά χιλιόμετρα τη μέρα, αφού είμασταν μαζί... Με τους φίλους μας... Τους συμμαθητές μας... Συμμαθητές! Τι εύηχη λέξη που είναι! Και πόση μελωδία κρύβει μέσα της! Αυτός που την πρωτοσκέφτηκε, πρέπει να το 'κανε άνοιξη... Μόνο η άνοιξη ταιριάζει σ' αυτή την λέξη... Καμιά άλλη! 

Μόνο η άνοιξη μπορεί να σταθεί δίπλα σε κάτι τόσο όμορφο και δυνατό όσο οι αναμνήσεις... Η άνοιξη κι οι φίλοι... Και οι παλιοί συμμαθητές...