Γλυκιά νοσταλγία...

Αναμνήσεις... Στάλα στάλα γεμίζουν της ζωής μας το σακούλι... Κι ομορφαίνουν τα όνειρα μας όταν το βράδυ ο νους μας ταξιδεύει...
Τώρα τελευταία έρχονται όλο και πιο συχνά να ταράξουν με τη γλυκόπικρη τους δύναμη με λύσσα τα στάσιμα νερά του μικρόκοσμου μας... Βότσαλα που λες και βάλθηκε η μοίρα να τα ρίχνει περιγελώντας μας, μέσα στη λίμνη της σοβαροφάνειας που χτίσαμε όλα αυτά τα χρόνια... Γλυκιά νοσταλγία που τη ζωή μας οδηγεί σε μέρη ονειρικά...

Εκεί γελάσαμε... Εκεί κλάψαμε... Εκεί ερωτευτήκαμε... Εκεί αφήσαμε ένα κομμάτι απ' την ψυχή μας...

 

Αχ και να γυρίζαμε και πάλι πίσω... Πίσω στα χρόνια εκείνα που η καρδιά πήγαινε μπροστά κι εμείς απλά ακολουθούσαμε... 'Ηταν όμορφα... Κι αληθινά...

Κάθε στιγμή εκείνων των χρόνων χαράχτηκε βαθιά στην ψυχή μας... Κι είναι το γέλιο των εφηβικών μας χρόνων που σημάδεψε για πάντα τις ζωές μας... Μεγαλώσαμε... Σοβαρέψαμε... Έφτιαξε ο καθένας απο μας το προσωπικό του κάστρο κι έκλεισε μέσα όλα τα εγώ του... Μα το εμείς πάντα βρίσκει τρόπο να δραπετεύει...

Βλέπεις, μεγαλώσαμε με το εμείς... Είναι ευλογημένη η γενιά μας... Μοιραστήκαμε τα πάντα... Απ' το τελευταίο μας τσιγάρο μέχρι τα όνειρα μας.... Και τώρα βρισκόμαστε και πάλι... Όπως τότε... Τότε που είχαμε όλο τον κόσμο στα χέρια μας...

Σκορπιστήκαμε παντού... Μα η καρδιά μας έμεινε πάντα εκεί που πρωτογευτήκαμε την ίδια τη ζωή...



 Καλώς σας ξαναβρήκα αγαπημένοι μου συμμαθητές... Και είμαι ευτυχισμένος που θα ξαναμοιραστώ πράγματα μαζί σας...