Ποδαρόδρομος...

Τότε υπήρχε το 6άρι... Και για όσους ανηφόριζαν απ' το Καραμπουρνάκι το 5άρι... Το 7άρι δεν ήταν ποτέ του αληθινή επιλογή... Ήταν μονάχα για τουρισμό... Ποτέ δεν ερχόταν στην ώρα του κι αν τύχαινε να το χάσεις, καληνύχτα... Θα ξεροστάλιαζες σε μια στάση για πολύ πολύ ώρα... 

Αναμνήσεις... Ξετυλίγοντας το κουβάρι τους, νιώθεις την πιο όμορφη ανατριχίλα...

Μια όμορφη, σαν πίνακας, γενιά...

Ήταν εκεί... Κάπου στα τέλη του '70... Η Ελλάδα ζούσε σε ιλλιγγιώδεις ρυθμούς, προσπαθώντας να αναπληρώσει όλα εκείνα που της στέρησαν με το "γύψο" που της είχαν τοποθετήσει μια δεκαετία πριν... Λες και δε θα προλάβαινε... Λες και θα της ξαναπαίρναν πίσω όλα εκείνα τα όμορφα και πρωτόγνωρα συνάμα καινούρια παιχνιδάκια της... Έγχρωμες τηλεοράσεις, γρήγορα αυτοκίνητα, "διαβολική" μουσική... Και πάνω απ' όλα ελευθερία...

1980, Αγ. Νικόλαος Νάουσας



Μια παλιά, κιτρινισμένη φωτογραφία...

Τότε είναι που συμβαίνει... Πάντα... Εκεί που δεν το περιμένεις... Και πάντα σε ξαφνιάζει... Με τη δύναμη της... Εκεί που λες πως πάει, τελείωσε... Πως άλλαξε η ζωή σου εντελώς και πως τίποτα πια δε σε γυρίζει πίσω...
Κι έρχεται πάντοτε από μακριά... Τη φέρνει μαζί της μια παλιά, κιτρινισμένη από το ανελέητο πέρασμα του χρόνου, φωτογραφία, που φτάνει για να σου ξυπνήσει ότι απο καιρό νόμιζες πως είχε πετάξει μακριά... Να σε γυρίσει πίσω μονομιάς... Και να σε σαγηνέψει για μια ακόμα φορά, όπως τότε... Όπως παλιά...
Το 'χει αυτό η νοσταλγία, βλέπεις...

Μια παλιά φωτογραφία... Γεμάτη αναμνήσεις και νοσταλγία...



Χαρούμενο μπουλούκι...

Αν υπάρχει κάτι που να έκανε εκείνη την παρέα να ξεχωρίζει, ήταν το ότι πάντοτε ήταν ένα μπουλούκι... Σα να φοβόμασταν να μείνουμε μόνοι μας... Λες και τότε ξέραμε πως θα χωρίσουν οι δρόμοι μας κάποτε και δε θέλαμε να χάσουμε ούτε μια απ' τις στιγμές που είμασταν μαζί...
Ένα διασταύρωμα των ματιών μας μπροστά στη "Ραλλιώ" αρκούσε... Έφτανε για να αλλάξουμε οι περισσότεροι κατεύθυνση και αντί να μπούμε μέσα στην τάξη, να βρεθούμε κάπου κάτω απ' το "Remezzo"...Και να τρέχει ο απουσιολόγος να συμμαζέψει τ' ασυμμάζευτα...

Μια ματιά αρκούσε... Και η τάξη όλη μετακόμιζε μονομιάς στα πάρκα κάτω απ' το "Remezzo"...

Γλυκιά νοσταλγία...

Αναμνήσεις... Στάλα στάλα γεμίζουν της ζωής μας το σακούλι... Κι ομορφαίνουν τα όνειρα μας όταν το βράδυ ο νους μας ταξιδεύει...
Τώρα τελευταία έρχονται όλο και πιο συχνά να ταράξουν με τη γλυκόπικρη τους δύναμη με λύσσα τα στάσιμα νερά του μικρόκοσμου μας... Βότσαλα που λες και βάλθηκε η μοίρα να τα ρίχνει περιγελώντας μας, μέσα στη λίμνη της σοβαροφάνειας που χτίσαμε όλα αυτά τα χρόνια... Γλυκιά νοσταλγία που τη ζωή μας οδηγεί σε μέρη ονειρικά...

Εκεί γελάσαμε... Εκεί κλάψαμε... Εκεί ερωτευτήκαμε... Εκεί αφήσαμε ένα κομμάτι απ' την ψυχή μας...