Ήταν εκεί... Κάπου στα τέλη του '70... Η Ελλάδα ζούσε σε ιλλιγγιώδεις ρυθμούς, προσπαθώντας να αναπληρώσει όλα εκείνα που της στέρησαν με το "γύψο" που της είχαν τοποθετήσει μια δεκαετία πριν... Λες και δε θα προλάβαινε... Λες και θα της ξαναπαίρναν πίσω όλα εκείνα τα όμορφα και πρωτόγνωρα συνάμα καινούρια παιχνιδάκια της... Έγχρωμες τηλεοράσεις, γρήγορα αυτοκίνητα, "διαβολική" μουσική... Και πάνω απ' όλα ελευθερία...
 |
| 1980, Αγ. Νικόλαος Νάουσας |
Μέσα σ' όλο αυτό το κλίμα, μια γενιά παιδιών περνούσε για πρώτη φορά την πόρτα του Γυμνασίου στην Καλαμαριά... Λες και η μοίρα ήθελε όλα αυτά τα παιδιά, μαζεμένα απο κάθε γωνιά της προσφυγομάνας γειτονιάς της Θεσσαλονίκης να γίνουν ένα... Μια γενιά που μεγάλωνε πια... Και ωρίμαζε, αλήθεια τι χυδαία λέξη... Μα έμενε την ίδια στιγμή δέσμια των παιδικών της χρόνων... Βλέπεις, η κατάρα της γενιάς αυτής, ήταν να πατάει πάντοτε σε δυο βάρκες... Μια γενιά ερμαφρόδιτη, μια γενιά και έτσι κι αλλιώς ένα πράγμα... Μια γενιά, αληθινός καθρέφτης της μεταπολιτευτικής Ελλάδας... Μιας Ελλάδας που ποτέ δεν κατάλαβε τι ακριβώς είναι...Μια γενιά όμως που έμαθε ν' αγαπάει... Και ν' αγαπιέται... Μια γενιά ζωντανή, εκρηκτική, χαρούμενη, παθιασμένη... Μια γενιά ελεύθερη... Μα πάνω απ' όλα μια γενιά του εμείς... Μια γενιά που έμαθε να μοιράζεται τα πάντα... Μια γενιά που άντεξε στο πέρασμα των χρόνων κι έμεινε μαζί... Μ' όλα τα λάθη της... Και μ' όλα τα στραβά της...
Η γενιά μου... Η γενιά σας... Η δικιά μας γενιά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου