Εκείνη η γλυκιά ναυτία...

Είναι βέβαιο πως πάντα τέτοια εποχή ένα σφίξιμο στο στομάχι το 'χουμε... Ακόμα κι αν τα χρόνια πέρασαν, ακόμα κι αν προχωρήσαμε στη ζωή μας και κάναμε πράγματα θαυμαστά κι ονειρεμένα, εκείνο το σφίξιμο που νιώθαμε όταν περνούσαμε την πόρτα για να δώσουμε εξετάσεις δε στάθηκε ποτέ δυνατό να το νικήσουμε...

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι δε θα μας αφήσει ποτέ...

Είναι εκείνη στάλα ιδρώτα που η θερμοκρασία του προσεγγίζει πολικές συνθήκες και κυλάει βασανιστικά στο μέτωπο μας που δε μας αφήνει να το ξεχάσουμε... 

Είναι εκείνο το μπούκωμα στον οισοφάγο που απαγορεύει ακόμα και στο παραμικρό ίχνος φαγητού να ακολουθήσει την τακτική του πορεία στο εσωτερικό μας που μας το κρατάει ζωντανό... 

Είναι αυτή η διαολεμένη τάση για ναυτία χωρίς κανέναν απολύτως λόγο και αιτία που ρίχνει λάδι στη φωτιά των αναμνήσεων... 

Μα πάνω απ' όλα είναι η προσμονή όλης εκείνης της έκρηξης συναισθημάτων που ακολουθούν το πέρας των εξετάσεων που μας ξαναγυρίζει πίσω... Εκείνη η γλυκιά στιγμή που δίναμε την κόλλα στον καθηγητή μας για τελευταία φορά και το μυαλό μας έιχε ήδη φτάσει σε μια παραλία...

Μπορεί να έχουμε παιδιά που δίνουν εξετάσεις τώρα οι περισσότεροι, βαθιά μέσα μας όμως είμαστε οι ίδιοι μας ακόμα παιδιά... Και μέσα στον ωκεανό των συναισθημάτων μας, έχουμε πάρει ήδη θέση στο θρανίο, ο ένας πίσω απ' τον άλλον προσπαθώντας με περίσια αγωνία να κρύψουμε τα σκονάκια μας... 

Καλή δύναμη στα παιδιά σας, αγαπημένοι μου συμμαθητές, καλή δύναμη και σε σας τους ίδιους... Μην είσαστε αυστηροί μαζί τους, να θυμάστε πάντα πως βρεθήκαμε κι εμείς όλοι τότε ο ένας πίσω απο τον άλλον σε κάποιο θρανίο... Και αν πετύχαμε ότι πετύχαμε, είναι γιατί είμασταν μια γροθιά όλοι μας...